یاد نیلوفر

امشـب امشب یک شب پُر ماجراسـت           ماتم امشــب در دلِ  اهــلِ وِلاسـت

یـارب امشــب قلــبها  طــوفانیَست           دفن نیـــــلوفر چــــرا  پنهانیَست

از کــلامم بــوی غم، آیـد  چـــرا            واژه هایم ســـوی غم،  آیـد چــرا

لحـــظه ها بـا آه و زاری  در گــذر            قلـبها غمگین و چشـمان، جـمله تَـر

چشم من امشـب خدایا دیـدنی اسـت           کُـنج این پیمانه مِی خشکیدنی اسـت

در گلســـتان لالـه ای  پژمرده اسـت           بوتراب امشـب چه رنجی برده اسـت

یارب امشب گو چه بر عالم شــدست           کاینچنین کارِ جـهان درهم شـدسـت

امشـــب از دنیا گــُلی پا می کــشد           تـا به اوجِ غم عــلی را می کـــشد

لحظه ها ای لحـظه ها   زاری کـــنید            با عـلی امشـب عـزاداری  کــــنید

یارب امشـب باغِ دل   ماتم ســراست           در فراقِ روی گُـل   غـوغـا بپاسـت

در میانِ ســــینه ها  دلـــها حـزین             می شــود انگــشترِ دین   بی نگـین

امشـب از داغی جهان را غم گــرفت            آســمان هم بـا عــلی  ماتم گـرفت

جـبرئیل امشــب کــــنارِ بـوتُـراب           می زند فــریـاد با   قلــبی کــباب

کـــوچه امشـب بی قراری  می کـند           با دلــی خـون،   رازداری می کــند

شیونی در کوچه امشب  بی صـداست            گــرچه زین غم عالمی غرقِ عزاست

بی صـدا امشـــب شـقایق می بـرند            یاورِ قـــرآن ناطــــــق  می بـرند

از میان کــــوچه ها گــُل می بـرند            یا کـه شــاید جان بلــبل  می بـرند

اوج غــربت را بیـا  امشـــب ببـین            کــــوچه های شـهر را در تب  ببین

شــیعه امشب در غمی ناگفتنی اسـت            گَـرد زانوهـا به مُژگان  رُفـتنی اسـت

بعد از این گـــردیده بی یاور عــلی            سَــر به چاهی می برد دیــگر  عـلی

عرشـــــیان گریان ز سـوگِ فاطـمه            خاکـــــیان در مـاتمش   نالان همه

این بـدن خیرالنســـــــاء  نَبوَد مگر           پـاره ای از مصــــطفی    نَبوَد مـگر

دخت پیغـمبر نبــــود آن دل غمین؟            ای خـدا امشــب چـه آمد  بـر زمین

او که دســتش را نبی بوســیده بـود            خانه اش روح الامین  کـــوبیده بـود

پس چـــرا اینــگونه غـربت دارد او            گرچه در اســلام، شُـــهرت دارد او

یا رب این مردم چـرا بی دین شــدند            بی خـبر از مکـتب و آیین شــــدند

ای خـدا نیــلی چرا شـد روی گُــل           بین آن دیــوار و در پهــلوی گُـــل

من نمی گـــــویم گُلِ مولاچه شــد           در میان کـوچه با زهـــرا  چه شــد

ای مدینه خـــود بگـــــو ازدردهـا           از دلِ پُــر کــــــــینة  نـامردهـا

از منـافق ســــیرتانِ زشـــت خــو           از خیانت پیـشه گان امشـب  بگـــو

خود بگو در کوچه هایت چون گذشت            آنـچه بر نیـــلوفرِ محـزون گـذشت

ای مدینه خود بگـــو  بازو چه شــد           بعد از آن ضربت که زد پهـلو چه شد

پشــت در امشـب چــرا فریادهاست            نام مُحـــسن بـر جبین یادهـاســت

دیده وا بر ظــلم اعــدا کـــرده ای            گو چه سان آن را تماشــا کــرده ای

لعـن و نفرین کن بـــر آن ثانیِِّ دون             او کـه بـــود از ابـتدا  از دین  برون

او که ســـیلی بر رُخِ دختر کشـــید            زین جــفا خنجر به پیغمبر  کشـــید

او نفـاقــی در جــهان   بنـیان نهـاد             تـا قـیامت ، داغ بر قـــــرآن نـهاد

تـا قـیامت  آتشــی افــروخته سـت            از همان روزی که در می سوخته ست

کــرده رخـسارِ صـداقت را کـــبود           او کـه پرچـمدار مـکر و حـیله بـود

ای بقـیع امشـب تو جـاویدان شــوی           تـا ابـد بـر دردهـا درمـان  شـــوی

خاکـت امشـب آبـرو بگــرفته اسـت           از گُــــلی جانـانه  بو بگـرفته است

یـا رب امشــب  این منـاجاتم شــنو           ایـن تمنّاهـــا و حـاجـاتم شــــنو

شــیعیان نالان و گـریان گشـــته اند            خســته جان از سوز هجران گشته اند

آن گُـلِ بســتان زهـرا را رســــان            ای خـــدا ما را به درگـاهش نشـان

یادشون بخیر...

اگر چه آدمای بزرگی بودن اما خیلی غریبانه رفتن

انگار همین دیروز بود... هنوز لبخند دل انگیزشونو می بینم.

نگاه با محبتشونو.

آخ که من چقدر عاشق چشماشونم.

پرستوها رو می گم. چکاوکا رو...

اونایی که رفتن و منو تنها گذاشتن تا توی این یخبندون روزگار بازم بمونم و

شاهد اینهمه چیز باورنکردنی باشم. شاهد اینکه بهم بگن

سالهاست که از اون روزا گذشته. باید حالا دیگه آپدیت!!

بشی.

شما بگید اگه راستی راستی سالها  از اون روزای افتخار گذشته پس چرا

برای من انگار همین دیروز بود؟؟

هنوز صدای انفجار خمپاره می شنوم.

هنوز آرپی جی خودترکان بالای سرم منفجر می شه.

هنوز آسمون روحم پُر از مُنورای رنگارنگه.

هنوز بوی باروت می یاد. هنوز خواب موشک می بینم

هنوز دلم نمی خواد فراموشش کنم.

هنوز به شلمچه فکرمی کنم.

به فاو به آبادان به خرمشهر. به طلائیه به هویزه به بستان .

به سوسنگرد به فکه به کرخه.

به دشت عباس به عینخوش.

به کارون به اروند به نخلستون.

به سنگر به ریگ به خاکریز.

به توپ به خمپاره به ترکش.

به فشنگ به هواپیما به راکت.

به خون به شهید به بدنهای بی سر به سرهای بی بدن.

به کلاه آهنی های سوراخ سوراخ به سربندهای خونی به چفیه .

به هور به مجنون به قایق.

به پل خیبری به رطوبت شط.

به خط پدافندی به آتیش تهیه.

به نماز های شبی که توی قبرها خونده شد.

به فسبح ربک العظیم هایی که کنار سنگرا زمزمه شد.

به اشکهای بی صدایی که دل شبها از گوشه چشمای

نازنینی روی خاک مقدسی ریخته شد.

دلم می خواد کیبوردم همیشة خدا ، خیس باشه!!!

یا علی...یا علی

بر سامره و حریم پاکش می نازیم

آن کعبه عشق را به مهدی سوگند

زیباتر و با شکوهتر می سازیم

آه خرمشهر عزیز

یادت بخیر...یادت بخیر...یادت بخیر