ای فرزندان ایران!

لبخند بزنید و شادمانی کنید که ما برای دیدن روزهای شادمانی شما ،

ترکش ها خورده ایم.

امروز بخندید و بسیار بخندید که ما برای دیدن چهره خندان شما همین دیروز ،

در زیر تابوت زیباترین لاله های سرخ ، گریه ها کرده ایم.

بخندید و شادمان باشید که ما روزگاری برای شادمانی امروز شما  ،

اشک مادران داغدیده ای را دیده ایم که در هنگام وداع ، عزیزانشان را به ما و ما را

 به آنها سپرده بودند و ما در لحظه هایی سنگین و پر اضطراب ، سر به

 گریبان خجالت فرو بردیم و در مقابل آنان با زبان بی زبانی به عروج جگر گوشه

هایشان شهادت دادیم.

در زیر این آسمان قشنگ ، آسوده نفس بکشید که ما برای راحت نفس کشیدن شما

انواع گازهای شیمیایی را استنشاق کرده ایم.

لبخند بزنید که ما برای دیدن برق شادی در چشمان شما ، سالها چشمانمان را به برق

انفجار دوختیم.

شادمان باشید که ما برای مجد و عظمت و سربلندی شما بارها و بارها

سرهای خونین بهترین رفیقانمان را به دامن گرفتیم و شاهد عروج سرخشان بودیم.

ما دیروز به استقبال موج انفجار رفتیم تا شما امروز به اوج افتخار برسید

زیر باران ، آسوده قدم بزنید که ما روزگاری برای دیدن این صحنه قشنگ ،

در زیر بارانی از گلوله های سرخ وحشی با پاهای برهنه دویده ایم

بخندید و شادمانی کنید که ما برای دیدن لبخند شما تکه تکه شدن پیکرهای پاکی را

دیده ایم که بارها و بارها نهضت سرخ عاشورا را تکرار کردند.

آنان که ذوب در ولایت الله شدند. از فرش بریدند و به عرش رسیدند و چه زیبا

 سرود شهادت را در سایه سار مقاومت زمزمه کردند.

آری شادمانی حق شماست و کور باد چشمی که نتواند نور شادی را

در چشمان پُر از امیدشما ببیند

شادمان باشید و پایکوبی کنید.

لبانتان خندان باد و طراوت نگاهتان حلالتان باد و شربت شیرین تبسّم ، گوارای وجود

نازنینتان....

ای گلهای قشنگ وطن ! امروز هم نوبت شماست... یا علی...یا علی...

نزدیکی های عملیات بیت المقدس بود

عبدالمهدی در حالی که یه ورق کاغذ لوله کرده دستش بود اومد پیشم و گفت :

بیا این فرم و برام پُر کن.

گفتم چیه؟

گفت می خوام بِرَم...

فرم ثبت نام برای اعزام به جبهه بود... یکی از سؤالاش این بود:

 انگیزه ی شما از رفتن به جبهه چیست؟

ازش پرسیدم برای چی می خوای بری جبهه؟

توو چشام نگاه کرد و لبخند زد...

منم لبخندشو تفسیر کردم و یه چیزی نوشتم...

نگاهی به پیرهنی که تنم بود کرد و گفت: می دی یه عکس باش بندازیم؟

 منم لبخند زدم...

با همدیگه رفتیم عکاسی...

فرمش هنوز توی دستش بود.

پیرهنمو در آوردم و بهش دادم

اونم همونطوری روی پیرهن خودش پوشید...

عکسشو گرفت و پیرهنو در آورد و بهم داد و...

بازم لبخند زد...

بعد از عملیات خرمشهر، خبر رسید کربلایی شده...

بدن مطهرشو که آوردن ، سر کوچه مون یه حجله براش سر پا کردیم.

یه قاب عکس آوردن که بذاریم توی حجله...

همون عکس بود...

کار حجله که تموم شد جلوش واسادم و نگاه کردم به عکس...

این دفعه ، هم اون لبخند زد هم من...

 هنوزم همون عکس ، توی تابلو سر مزارشه...

هر وقت به زیارتش می رم مات نگاهش می شم...

بازم هم اون لبخند می زنه هم من...

یا علی...یا علی...